Choroba afektywna dwubiegunowa

Choroba afektywna dwubiegunowa

Choroba afektywna dwubiegunowa, dawniej nazywana psychozą maniakalno-depresyjną, to taka postać zaburzeń nastroju, w przebiegu której oprócz objawów depresji pojawiają się stany przeciwne – manii, a więc nadmierna aktywność, poczucie wszechogarniającej radości, wrażenie, że jest się do wszystkiego zdolnym.

Mania zwykle przez samych chorych nie jest postrzegana jako choroba.

Spektrum zaburzeń afektywnych dwubiegunowych

  • zaburzenie afektywne dwubiegunowe typu I – co najmniej jeden epizod manii bez epizodów depresyjnych lub z nimi,
  • zaburzenie afektywne dwubiegunowe typu II – co najmniej jeden epizod hipomaniakalny i epizody depresyjne,
  • cyklotymia – długotrwałe, niektóre objawy depresyjne i hipomaniakalne.

Różnicowanie diagnostyczne manii w hipomanii polega na określeniu

  • nasilenia objawów,
  • braku objawów psychotycznych,
  • czasu trwania (odpowiednio 7 dni i 4 dni),
  • braku konieczności hospitalizacji w hipomanii (zazwyczaj),
  • braku konieczności stosowania leków przeciwpsychotycznych w hipomanii (zazwyczaj).

Nadużywanie substancji psychoaktywnych w grupie zaburzeń afektywnych dwubiegunowych

  • jest ośmiokrotnie częstsze niż w populacji bez innych zaburzeń psychicznych,
  • wiąże się z gorszym rokowaniem: krótsze remisje, dłuższe leczenie, gorsza współpraca.

Zobacz także: psychoterapia

Dodaj komentarz

Close Menu